Нема поубаво него кога луѓето кои некогаш беа заедно, па се разделија, со многу љубов и почит зборуваат за своите поранешни.

Како што Миро Унгар, познатиот хрватски пејач и еден од победниците на „Скопски фестивал со „Soul Македонија“, зборува за својата поранешна сопруга Тереза Кесовија…

– Кога замина за Франција, замина со желба да успееш во она што го правиш. 30 години подоцна во истата земја ти издадоа албум со 46 песни, кои ги имаш снимено. Тогаш можеш да кажеш дека го доби големото признание што апсолутно го заслужуваш и дека успеа во првичната желба. Тереза ​​може да биде среќна и горда затоа што влезе во таа голема француска песнарка во која остави голема и вечна трага…  Миро Унгар го напиша ова на својот Фејсбук профил и на тој начин ги информираше сите за излегувањето на големото дискографско издание „Тереза – Антологија 1965-1978“.

Тереза веднаш му се заблагодари:

– Убаво од него. Јас можам само да му се оддолжам со огромна благодарност, затоа што тоа е многу ретко кај еден колега, без оглед на фактот дека тој е татко на нашиот заеднички син. Миро е вистински џентлмен…

Тереза повеќе пати се враќаше во Франција, а во Париз настапи во познатата сала L’Olympia. Се беше на нејзина страна – публиката, француските медиуми и дискографи. Сите ја почитуваат и сакаат. Дали некогаш размислуваше за трајно враќање и живот во Париз?

– Не, не сум затоа што ми се чини дека би било малку претерано, иако имам многу материјал што никогаш порано не сум го изведувала и за кој мислам дека е неверојатен.

Француската кариера на Тереза започна во 1965 година, а две години подоцна ја сними „La Chanson de Lara“, музичка тема од филмот „Доктор Живаго“, која е песна за сите времиња…

– Таа мене ме најде, по некое Божјо чудо. Претпоставувам дека бев предодредено за такво чудо, иако во тоа време не бев поврзана со влијателни луѓе кои се одлучуваа за такви работи.

Имено, ако некој надвор од Франција во тоа време сакаше да има хит во Франција, тој мораше прво да контактира со Лусиен Морис, директорот на програмата „Европа 1“, кој тогаш владееше со францускиот музички свет.

Далида имаше среќа да се омажи за него. Таа инаку беше исклучителна личност, работлива, привлечна жена, љубезна и добра личност. Ја познавав лично и неколку пати дојде кај мене на вечера. Малкумина знаат како таа криеше една голема тага во себе. Постојано имаше солзи во нејзините очи подготвени да течат, а најчесто тоа се случуваше за време на нејзиното пеење. Со својата долга црвена коса таа беше едноставно прекрасна. Сето ова го споменувам затоа што имав на некој начин среќа, како и таа, затоа што го познавав г-дин Албертини, и тој беше важна личност во музичката едиција наречена Еко музика. Имено, тие контактираа со мојот продуцент и рекоа дека имаат една прекрасна песна која е составен дел од музиката за филмот „Доктор Живаго“. Бевме многу изненадени. Едноставно не можев да се освестам. Во тој момент, тој настан всушност го означи мојот вистински музички почеток на Франција…

Зборувајќи за Париз, Тереза вели дека тој град некогаш многу го сакаше. Но…

– Денес, за жал, Париз не е град од моето време. Многу мои пријатели ми рекоа дека Париз веќе го нема тој свој карактеристичен мирис. Тука не станува збор за мирис на француски парфем, туку за специфичен мирис на градот, кој е поврзан со атмосферата на живеење, архитектура, мали кафулиња и тераси каде што се собирале уметници. Сето тоа ја сочинува културата на еден град. Франција е многу убава и нема ниту една покраина од неа што нема своја препознатлива убавина, без да има ништо заедничко или слично со својот сосед, а камоли со Париз. Така, повторно би одела во Париз на деловна активност, а имам голема желба повторно да одам со автомобил на една туристичка турнеја низ цела Франција.

За долгогодишна континуирана работа на поврзување на Хрватска и Франција преку културата, успешна кариера во двете земји и промоција на француски јазик и шансона, Тереза доби Орден на офицери на Редот на уметноста и литературата. По тој повод ја испеа француската верзија на песната „Те има“…

– Песна на француски е насловена „Килиманџаро без снег“ – „Kilimandiaro sans neige“. Интересно е што нема Килиманџаро без снег, а тоа е целата тежина и убавина на стиховите во песната, бидејќи станува збор за страсна љубов која после некое време пресушува и на крајот исчезнува. Оваа силна емоција меѓу двете лица е одлична слика за споредување со исчезнувањето на снегот на Килиманџаро…