Во големото интервју за „Анторис“, Борис Бизетиќ, еден од најголемите музички автори во регионот, во годината во која прославува 50 години во музичкиот свет, зборува за успесите во својата кариера, златните години со „Рокери с’ Мораву“, неговите најдраги песни, ќерките Анита и Дорис, кои многу му помагаа во работата, но и за тоа што го поврзува со Македонија...
Неодамнешната компилација на Croatia Records – „Борис Бизетиќ, 50 години музика“ не потсети на фактот дека одамна ве нема. Каде сте, што правите, како успевате да се спасите себеси и вашето семејство во овие несреќни времиња? - Јас сум тука цело време. Јас сум речиси ист, а се околу мене се смени... Луѓе, односи, критериуми, интелигенција, мода... Се е во брзина и пари, како највисоко достигнување во животот на една личност. Го советувам семејството да внимава на пешачки премин, а одамна престанав да се дружам. Така си ја спасив душата. 
Она што е исто така факт е дека имате богата авторска кариера од 1971 година. Меѓутоа, таа некако како да беше оставена настрана, кога ќе ја споредиме со успехот што го имавте со групата „Рокери с’ Мораву“, а подоцна и со комичните ликови како Баки и Славујка. - Ова не е прашање туку констатација. Делумно точно, затоа што, во овие 50 години од мојата кариера, беа објавени моите 42 кантавторски албуми (вклучувајќи и 20 со „Рокери“), и 32 сингл плочи. Така, не престанав да ги пласирам моите песни за љубовта и животот воопшто, дури и додека се занимавав со „Рокери с’ Мораву“, дури ни подоцна, кога снимав хумористични ТВ емисии. Сите овие три домени на креативност може да се видат и да се слушаат на мојот You-Tube канал. 
Што Вам ви е омилено од тој авторски период? На некои им се допадна: „Ако једном видиш Марију“, другите,пак, плачеа со „Исидора“...
- Ги слушам моите песни како некој друг да ги создал. Навистина ми се допаѓаат многу од нив. Сега би било многу да набројам... Да ја спомнеме - „Да сум твое злато“, хит од 1980 година.
Како млад сте биле мошне почитуван хитмејкер, многу популарен автор, чии песни ги пееле многумина. Што мислите, кој најдобро ги пееше песните што ги напишавте?
– Пред се – Мики Јевремовиќ кој сними 33 мои песни. Потоа, Ѓорѓе Марјановиќ, Драган Стојниќ… и секако Звонко Миленковиќ во опусот на „Рокери с’ Мораву“.
Напишавте неколку збирки поезија, а вашите „Српско-хрватски песни“ имаа големо влијание врз мене, како средношколец во 80-тите години на минатиот век. Дали сè уште пишувате, објавувате …? Овие граници прекинаа многу врски и контакти, па затоа не сме секогаш „апдејтирани“ со нови информации.
– Пред неколку години ја објавив збирката „Незаштитен сведок“. Некои од тие песни се на мојот споменат канал наречен „Видео поезија“. Кој и да се закачи на мојот сајт ќе ги најде сите информации за тоа што сум го произвел досега.
„Рокери с’ Мораву“ се нешто по што публиката најмногу ве памети. Како гледате на тие 15 години на група што ја воодушевуваше Југославија со своите сатирични и социјално критички текстови?
– „Пакувањето“ на „Рокери“ беше оригинално и за тоа време, но и за ова сега. Никој не продуцирал и не пласирал толку многу различни музички пародии. Актуелноста на овие содржини зборува за трајна вредност која не подлежи на мода, бидејќи менталитетот остана непроменет. Ниту карактерите на оние околу нас. „Рокери с’ Мораву“ не се само одраз на она време, туку се и слика на денешницата.
Дали некогаш им се враќате на вашите дела од тој период? Дали постои личен топ 5, или топ 10, на хитовите на „Рокери…“, на кои забот на времето не им наштетил? „Црна крава, бело млеко“, можеби, „Дај рибу“, „Аеробик“, сега кога сите брзаат во теретана…
– „Танго Шојиќ“, „Ću se kačim“, „Династија“, „У нашега Рајка голема свирајка“, „Проја“, „Кркензи кикиритки“, „СМС“…
Што мислите, каква е музичката сцена во Србија и во регионот денес? Има ли нешто што „ви фаќа за уво“?
– Повеќе од дваесет години јас се фаќам за сиромашни уши, кога слушам колку недостиг на мелодија има во новите песни. Има одлични млади пејачи, музичарите отсекогаш биле добри, но песните … Сите се „за по три месеци“.
Како некој, кој може удобно да ужива во плодовите на својот богат опус, со што се занимава сега, во осмата деценија од животот? Верувам дека не можете да седите со скрстени раце?
– Одам во секојдневни пазарења, и помагам на сопругата во готвењето, ја чекам внуката кога ќе замине од училиште, гледам странски фудбал на телевизија… Потоа од полноќ до зори со сопругата гледаме серии и филмови кои нашата помала ќерка ни ги „симнува“. Толку сум создал досега што воопшто не чувствувам потреба за ново пишување или компонирање.
Во вашата работа, великодушно сте им ја отвориле вратата за помладите соработници, вклучувајќи ги тука и вашите ќерки Анита и Дорис. Како тие ги водат своите битки денес, во овие непредвидливи времиња?
– Моите ќерки се мажени жени, на што им честитам. Имаат чесни, нормални сопрузи. Анита режираше, сними и уреди многу мои видеа, а Дорис беше инженер за звук на седум мои албуми, вклучувајќи го и дваесеттиот, последен на „Рокери с’ Мораву“.
Дали човек како Вас, со успехот на кој се восхитуваше цела Југославија, во неговите мирни пензионерски денови, сè уште има нови амбиции, за нешто што не го постигнал?
– Мојата најнова амбиција е некако да останам жив! Што се однесува до неостварените желби… Па, можеби тоа што немам куќа покрај море.
Дали ги следите настаните во Македонија, на сите полиња – од политика, до култура, музика, ТВ и филм? Дали некогаш ве инспирирало нешто македонско за песна, скеч, емисија…?
– Од моите успешни настапи во скопската „Универзална сала“ во раните седумдесетти, кога публиката ја пееше „Kako da ti kažem dok te ljubim da te lažem“, и преку сите преполни спортски сали низ Македонија, на концерти со „Рокери…“, до денес останав со неизбришлива слика на публиката.
Сè уште се сеќавам на таа срдечност и добредојде. Секогаш навивам за фудбалската репрезентација на Македонија. Се сеќавам на Струга и на тамбураши, од кои првпат ја слушнав „Лажи, лажи Вере“, а има и други спомени што ги сметаме за носталгија.
